Францішканцы

«Каму лепш служыць: слузе ці Пану?»

Гэтае пытанне ўзрушыла маладога Франіцшка з Асізі ў Італіі, калі ён вясной 1205 г. адпраўляўся на вайну. Смелы і шчыры адказ: «Зразумела, Пану!» — стаў прычынаю таго, што Францішак, сын багатага купца, пакінуў свае мары пра кар’еру і сусветную славу. З гэтака моманту ўзорам для яго стаў убогі і пакорны Хрыстус, якога юнак адкрыў у Евангеллі. Францішак прагнуў адбудаваць разбураны Касцёл Хрыста і для гэтага пакінуў усё, каб цалкам прысвяціць сябе Богу.

Яго прыклад беднасці і чысціні жыцця на першы погляд здаваўся смешным, дзіўным і непрымальным для свету, дзе давяраюць толькі матэрыяльным багаццям і спадзяюцца на фізычную сілу. Але хутка многія людзі, мужчыны, жанчыны і нават цэлыя сем’і далучыліся да Францішка, каб жыць разам у еднасці з Богам.

Калі Апостальская Сталіца зацвердзіла Закон Меншых Братоў, Францішак паслаў сваіх таварышаў у розныя краіны тагачаснага свету прапаведваць Евангелле, і сам ён абвяшчаў Слова Божае не толькі ў Італіі, але і ў Святой Зямлі.

Душа «трубадура», закаханага ў Пана, апавядала Божую Любоў. Паэзію Францішка справядліва называюць «пярлінай сярэднявечча».

Як знак еднасці з церпячым і збаўляючым Настаўнікам, два гады перад смерцю Францішак атрымаў стыгматы. Прыкладам свайго жыцця паводле Божай волі і наказаў Хрыста ён заклікаў любіць Любоў. Такі заклік і да сённяшняга дня абвяшчаюць францішканцы — духоўныя сыны і дачкі св.Францішка.